عزیز بهرامی

هر کجا که تو نباشی راه را گم می کنم
در شب روشن جمال ماه را گم می کنم

تو سون از مه باضی غیتا نمیی نموری برچه
نموپرسی ناخوش استی نموپرسی جوری برچه

می کشیدمت با رنگ روی کاغذی ای کاش
دست بی هنر دارم سر مخیل و نقاش

هر کجا بن‌بست دیدم شعر دستم را گرفت
دست روی دست دیدم شعر دستم را گرفت

بندزنو پیش پای دل هم دام هم دانه
از مه نپرسو درد یا درمو ره پیمانه

رفیق‌جون حصه اول بهسود
دلم بلدی شی بین آتیش و دود
مرا وعده کده میه ده پیشم
چه وقتا یه امو وعده شی که زود

الی از خاطر تو تیدپرکم
نمفامم کجایم لادرکم
کرخته جان بی‌جان سنگه دل تو
شیشه میده وری ترک ترکم

تا که وصف تو نمایم قدرت گفتار پخچ
پیش زیبایی چشمت جادوی اشعار پخچ

نمی‌تنه عشق ره دستای احتیاج سراغ
نی شوق وصل نی غم‌های لاعلاج سراغ

شنیدنی نیه هر سرصدا وپغ‌پوغله
صدای سنگ ده یک تیمِ خالی دغ‌دوغله

نشان تیر خودش کرده توره‌گوی دو چِشم
مره اسیر خودش کرده توره‌گوی دو چِشم

کار تو خنده و موسخندی یه بیکار نشو
گل بادام گل سیو بومنو، گلم خار نشو
ده سرم قار نشو
عاشق آزار نشو

تاری که شده ریشته ره خوره نطلبو
هر تار ره تا جیل شونه موره نطلبو

کشکی بسم ببینه دو دیده مه دیده ره
تا بشنوه گپای دل ناشنیده ره

عشق، اندختو روی سر ریگ صحرا یک موتاو
آفرین‌اش هر کسی که میتنه پیدا یک موتاو

خمری خمری ناز ره می‌زنه روی تپخی دَمَی
خاشه یه دل مه برایش قوده قوده دی دمی

کمزوری ره نطلبو دنیا ده دست زوره
دنیا یه گنگه و کر از هر دو چشم کوره

عاشق نشو دل ای دل آتیش و دود داره
عاشق شدو قماره تاوان و سود داره

هشیار مست بوده‌ام و ساده‌ایم مست
با باده مست بوده و بی باده‌ایم مست

که نادار و که یه دارا چقس تشنه چقس قنجی
مه یک قطره تو یک دریا چقس تشنه چقس قنجی

غفلت و دل ره سپردو یک سرآغاز خموشی
چیزخله دل ره به غیر غم پس‌انداز خموشی

سون دو چشمِ دام‌اندخته روانه دل‌دلک
تا بچننه چند دانه، دانه دانه دل‌دلک

موروم ده وعده‌جای که دیده معطّله
چشمای سرمه‌چل شی دلوم ره ده اوگله

تا که شوی عشق ره بهار نمیی
یار دو چشمش در انتظار نمیی

بهلو از آوور عشقت جای بارو غم بباره
تا تو ره پرموشت نتنوم هر مجل کم کم بباره

بلیبور دلی که، عاشقی یه راه رفتون‌شی
اگرچه سخته پی‌بُفتی رسیدو نارسیدون‌شی

عاشقی درد سر موشه آخر بوگی نگی
از دل مو پک خبر موشه آخر بوگی نگی

تو از منی و من از تو بگو چه غم داریم
زبانِ همدلی و چای تازه دم داریم
دگر چه کم داریم

یک دل ده جای عاشقی کم کم غدر غدر
یک دل ده پای عاشقی کم کم غدر غدر

موگه ده عاشقی خود ره کدی گم
موگوم ده نیم جو ده نیم گندم

ده قشنگی خو کلو نامی و مشهور رفیق
خوشنما خوشگل و خوب کمی مغرور رفیق
چشم بد دور رفیق
ما بلیبور رفیق

ما عید نداریم، مگویید مبارک
یارای سخن کو نفرستید پیامک

کابل برایت خیلی ناآرام و غمگینم
از دردهای بی‌حسابت نیست تسکینم

چه خوب و چه بد بود گل سر سبد بود
خوش اندام و قد بود گل سر سبد بود
چطوری بگویوم چقس نازنین بود
دو چشمش سند بود گل سر سبد بود

تو گر چه از مه غدر بی خبر دگه چه خبر
تو جور باشی و بی دردسر دگه چه خبر

از رای دور ده پرسیده مه یکنفر میه
دل مه شنیده که دیده مه از سفر می‌یه
خوش‌خوش خبر می‌یه
جان و جگر می‌یه

میه سراغ دل مه یادِ کم و غدر تو
خود تو نمیی خیره کشکی بیه خبر تو