تو سون از مه باضی غیتا نمیی نموری برچه نموپرسی ناخوش استی نموپرسی جوری برچه

بندزنو پیش پای دل هم دام هم دانه از مه نپرسو درد یا درمو ره پیمانه

نمی‌تنه عشق ره دستای احتیاج سراغ نی شوق وصل نی غم‌های لاعلاج سراغ

شنیدنی نیه هر سرصدا وپغ‌پوغله صدای سنگ ده یک تیمِ خالی دغ‌دوغله

نشان تیر خودش کرده توره‌گوی دو چِشم مره اسیر خودش کرده توره‌گوی دو چِشم

کار تو خنده و موسخندی یه بیکار نشو گل بادام گل سیو بومنو، گلم خار نشو

تاری که شده ریشته ره خوره نطلبو هر تار ره تا جیل شونه موره نطلبو

کشکی بسم ببینه دو دیده مه دیده ره تا بشنوه گپای دل ناشنیده ره

عشق، اندختو روی سر ریگ صحرا یک موتاو آفرین‌اش هر کسی که میتنه پیدا یک موتاو

خمری خمری ناز ره می‌زنه روی تپخی دَمَی خاشه یه دل مه برایش قوده قوده دی دمی

کمزوری ره نطلبو دنیا ده دست زوره دنیا یه گنگه و کر از هر دو چشم کوره

عاشق نشو دل ای دل آتیش و دود داره عاشق شدو قماره تاوان و سود داره

که نادار و کیه دارا چقس تشنه چقس قنجی مه یک قطره تو یک دریا چقس تشنا چقس قنجی

غفلت و دل ره سپردو یک سرآغاز خموشی چیزخله دل ره به غیر غم پس‌انداز خموشی

سون دو چشم دام اندخته، روانه دل‌دلک تا بچننه چند دانه دانه دانه دل‌دلک

موروم ده وعده‌جای که دیده معطّله چشمای سرمه‌چل شی دلوم ره ده اوگله

تا که شوی عشق ره بهار نمیی یار دو چشمش در انتظار نمیی

بهلو از آوور عشقت جای بارو غم بباره تا تو ره پرموشت نتنوم هر مجل کم کم بباره

بلیبور دلی که، عاشقی یه رای رفتون‌شی اگرچه سخته پی‌بُفتی رسیدو نارسیدون‌شی

عاشقی درد سر موشه آخر بوگی نگی از دل مو پگ خبر موشه آخر بوگی نگی

یک دل ده جای عاشقی کم کم غدر غدر یک دل ده پای عاشقی کم کم غدر غدر

موگه ده عاشقی خود ره کدی گم موگوم ده نیم جو ده نیم گندم موپورسه دل‌گرفتاری تبال ره؟ جواب شی ره میدوم آری کم و توم

ده  قشنگی خو کلو نامی و مشهور رفیق خوشنما خوشگل و خوب کمی مغرور رفیق

چه خوب و چه بد بود گل سر سبد بود خوش اندام و قد بود گل سر سبد بود

تو گر چه از مه غدر بی خبر دگه چه خبر تو جور باشی و بی دردسر دگه چه خبر

از رای دور ده پرسیده مه یکنفر می‌یه دل مه شنیده که دیده مه از سفر می‌یه خوش‌خوش خبر می‌یه جان و جگر می‌یه

میه سراغ دل مه یادِ کم و غدر تو خود تو نمیی خیره کشکی بیه خبر تو

دمبوره دم میگره از یاد و خیال یک نفر ار مجل پرسان مونه آوال و آل یک نفر